Ik woon in ....

Toen ze laatst weer eens erg ziek was, vond mevrouw Koek dat het genoeg was geweest. ‘Ik heb een mooi leven gehad,’ zegt ze, ‘ik had vrede met de dood.’ Toen kwam haar nichtje langs, met haar pasgeboren baby. Ze besloot toch te vechten.


Een vechter is ze altijd geweest, Bep Koek. Ze groeide op in Roelofsarendsveen, als oudste van tien kinderen. Op jonge leeftijd kreeg ze tbc. Na drie jaar ziekte werd ze in het dorp gemeden als de pest. Toch slaagde ze erin, ondanks de zware start en haar zwakke gezondheid, in Amsterdam een mooi leven op te bouwen. ‘Ik reisde veel en op verjaardagen zat ik met mijn vriendinnen heerlijk bij de Bokkendoorns of l’Europe. Wij waren geweldige fijnproevers.’

Vanaf 1956 werkte mevrouw Koek dertig jaar lang in het Sint Jacob. Samen met een van de nonnen die het armenhuis runde en een arts kreeg mevrouw Koek de prachtige kans een polikliniek op te bouwen.
‘Het eerste wat we deden,’ zegt mevrouw Koek, ‘was de mensen aansporen uit bed te komen. Stel je voor, iedereen lag, ziek of niet, de hele dag te liggen. Er kwam een kaartsysteem, de dokter ging spreekuur houden, er kwam een huidarts, een internist. Een revolutie! Sint Jacob werd toonaangevend in de zorg.’
‘Des te erger,’ zegt mevrouw Koek, ‘vind ik het om te zien hoe de zorg nu achteruitholt door bezuinigingen. “Ouderen zijn zo duur,” wordt er wel gezegd. Beschamend vind ik dat! Mijn generatie heeft altijd keihard gewerkt. Maar hebben wij ooit de rijkdom gekend die voor latere generaties zo vanzelfsprekend is?’